Δημήτρης Εφέογλου

Οι υλικότητες του δάσους, η τραχύτητα των κορμών, τα κλαδιά, τα φυλλώματα, τα ανάγλυφα εδάφη, οι χωμάτινες διαδρομές, έρχονται ή επιστρέφουν στις επιφάνειες του Εφέογλου ως ίχνη και χειρονομίες, εκφράζοντας τη σχέση ανάμεσα στον φυσικό βιωμένο τόπο και στην εικαστική του ανασύνθεση.

Η πρακτική του κινείται γύρω από διαφορετικές μορφές αφαίρεσης και συγκροτείται μέσα από μια διαδικασία συνεχούς μετασχηματισμού. Στρώσεις χρώματος προστίθενται, αφαιρούνται και προστίθενται ξανά σε πολλαπλά επίπεδα. Μέσα από μικρές, επαναληπτικές και σχεδόν νευρωτικές χειρονομίες, εικόνες δημιουργούνται και στη συνέχεια διαγράφονται, αναιρώντας η μία την άλλη. Καθώς επανασχηματίζονται και μεταβάλλονται, απομακρύνονται από την αρχική τους μορφή, για να καταλήξουν σε εικόνες που δεν την αναπαριστούν πια, αλλά την υπαινίσσονται.

Η πορεία από το αρχικό στάδιο προς την ολοκλήρωση του έργου, αναπτύσσεται πολυαισθητηριακά μέσα από τη συνύφανση της οπτικής παραγωγής της μορφής και της απτικής δράσης πάνω στο υλικό. Το χαρτί πάλλεται από τη γλυπτική χειρονομία του σμιλεύματος και παράλληλα φτάνει στα όρια της φθοράς του.

Η ζωγραφική επιφάνεια λειτουργεί ως χώρος, όπου το τοπίο επαναδημιουργείται μέσα από την ιδέα της ενατένισης και της μνήμης. Η εικαστική πρακτική δεν περιγράφει τον τόπο αλλά διατηρεί την ιδιότητα του αχαρτογράφητου. Κάθε πυκνό χρώμα και κάθε χειρονομία που υποσκάπτει την επιφάνεια του χαρτιού, αποτελούν την αρχή μιας διαδρομής για την αποτύπωση νέων αλλοιωμένων χώρων: περιβάλλοντα που εκφράζουν νοητές τοπογραφικές περιοχές.