Cycladic Screening

Ο Jeff Koons επιστρέφει σταθερά στις πανάρχαιες μορφές που συνδέουν τον άνθρωπο με την ιστορία του, και η μορφή της «Αφροδίτης» τον απασχολεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Στο έργο του επανέρχονται η αθωότητα και η αποδοχή του εαυτού, το σώμα ως αρχή της ζωής, και η γυαλιστερή, καθρεφτίζουσα επιφάνεια που ολοκληρώνεται μόνο όταν ο θεατής σταθεί μπροστά της και δει μέσα της τον εαυτό του. Τα ίδια θέματα συναντά κανείς, σε πολύ πιο ζοφερό ύφος στο έργο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, «Η Πηγή των Παρθένων». Η ταινία διαδραματίζεται στη μεσαιωνική Σουηδία την εποχή που η παλιά παγανιστική πίστη υποχωρεί μπροστά στη χριστιανική. Πρόκειται για μια ιστορία αθωότητας, απώλειας και λύτρωσης, η οποία, όπως μαρτυρά και ο τίτλος της, αναζητά την πηγή της ζωής μέσα από το σκοτάδι.

«H Πηγή των Παρθένων» (Jungfrukällan) | 1960, 89’
Σκηνοθεσία: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Σενάριο: Ούλα Ίζακσον, βασισμένο σε σκανδιναβική μπαλάντα του 13ου αιώνα
Πρωταγωνιστούν: Max von Sydow, Birgitta Valberg, Gunnel Lindblom, Birgitta Pettersson
Μεσαιωνική Σουηδία, στο κατώφλι ανάμεσα στην παλιά παγανιστική και τη νέα χριστιανική πίστη. Η νεαρή, αγνή Κάριν ξεκινά να μεταφέρει κεριά στην εκκλησία και στον δρόμο πέφτει θύμα μιας φρικτής βίας· ο πατέρας της, ο Τόρε (Μαξ φον Σύντοφ), θα εκδικηθεί ανελέητα, για να βρεθεί έπειτα συντετριμμένος μπροστά στο ίδιο του το έγκλημα και στη σιωπή του Θεού. Με αυστηρό, σχεδόν λιτό βλέμμα και με τη φωτεινή ασπρόμαυρη φωτογραφία του Σβεν Νύκβιστ, ο Μπέργκμαν δεν μας κρατά σε απόσταση αλλά μας βυθίζει μέσα στο δράμα, μετατρέποντας το βλέμμα σε πράξη με ηθικό βάρος.
Βραβευμένη με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, «H Πηγή των Παρθένων» παραμένει ένα από τα πιο σκληρά και συνάμα πιο φωτεινά έργα του δημιουργού, όπου η αυστηρή, σχεδόν λιτή σκηνοθεσία του Μπέργκμαν και η φωτεινή ασπρόμαυρη φωτογραφία του Σβεν Νύκβιστ μεταμορφώνουν την ιστορία σε μια στοχαστική μελέτη για την πίστη, την ενοχή και τη λύτρωση.